Τέσσερα στη σειρά — Strategy

Μονές και ζυγές γραμμές

Αυτό το θέμα αφορά το πώς κρίνεται μια παρτίδα όταν δεν έχουν μείνει άμεσες απειλές και το ταμπλό γεμίζει. Τον κανόνα τον βρήκε ο Victor Allis, που έλυσε το κλασικό παιχνίδι το 1988.

Σε ταμπλό 7×6 κάθε στήλη έχει έξι κελιά — ζυγό αριθμό. Αν και οι δύο παίκτες απλώς γεμίζουν τις στήλες ως πάνω, ο πρώτος παίκτης παίρνει τα κελιά των μονών γραμμών (1, 3, 5) και ο δεύτερος εκείνα των ζυγών γραμμών (2, 4, 6): ο δεύτερος παίκτης μπορεί πάντα να απαντήσει στην ίδια στήλη όπου έπαιξε ο πρώτος.

Από εδώ ο κανόνας των απειλών:

• Ο πρώτος παίκτης (τα κόκκινα στην πρώτη παρτίδα του αγώνα) ωφελείται από απειλές σε μονές γραμμές, πάνω απ' όλα στην τρίτη και στην πέμπτη.
• Ο δεύτερος παίκτης ωφελείται από απειλές σε ζυγές γραμμές.

Μια απειλή της «δικής σου» ισοτιμίας ωριμάζει μόνη της στο τέλος της παρτίδας: ο αντίπαλος θα αναγκαστεί να παίξει από κάτω της. Μια απειλή της «λάθος» ισοτιμίας είναι συνήθως άχρηστη — εκεί τη σειρά την παίρνει ο αντίπαλος και την κλείνει.

Ο δεύτερος παίκτης μπορεί να ακολουθεί τη στρατηγική της απάντησης στην ίδια στήλη (λέγεται follow-up) και να κλείνει ό,τι χτίζει ο πρώτος, εφόσον ο πρώτος δεν έχει μονή απειλή. Γι' αυτό ο πρώτος προσπαθεί να δημιουργήσει μονή απειλή όσο το δυνατόν νωρίτερα, και ο δεύτερος προσπαθεί να το εμποδίσει.

Ο κανόνας αυτός ισχύει για απλό ταμπλό με ζυγό ύψος. Σε ταμπλό με μονό ύψος, με εμπόδια και στον κύλινδρο η ισοτιμία κατανέμεται διαφορετικά, και πρέπει να μετρήσεις από την αρχή.